2003_11 Magazyn Szachista

Strona: 2/3
(2052 słów w tym tekście)
(3842 )   



Od redakcji

Wydarzeniami ostatnich miesięcy były dwie imprezy Klubowy Puchar i drużynowe mistrzostwa Europy. Na pierwszej imprezie, rozgrywanej na Krecie zjawiły się prawie wszystkie europejskie gwiazdy. Triumfował najbogatszy i zarazem dysponujący najlepszym składem paryski klub NAO. Doskonale spisała się warszawska Polonia, która po dramatycznym meczu w ostatniej rundzie wywalczyła srebrny medal. Reprezentacja Polski zasilona dwoma czołowymi zawodnikami świata walczyła, jak równy z równym, z najlepszymi drużynami kontynentu. Nie sprawiła zawodu druga polska drużyna Polfa z Grodziska Mazowieckiego. Zespół rozegrał kilka świetnych spotkań i zajął 13 miejsce wśród 45 drużyn.

Przez większą część DME obie polskie drużyny znajdowały się w strefie medalowej, ale w VII rundzie na ziemię sprowadzili nas faworyci - obie rosyjskie drużyny. Jeszcze w ostatniej rundzie mężczyźni i kobiety walczyły o medale. Niestety trochę zabrakło szczęścia. Kobiety zajęły 4 miejsce i powtórzyły swój najlepszy wynik z 1992 roku, a mężczyźni spadli na IX miejsce i nadal największym naszym sukcesem pozostał wynik z Bath w 1973 roku - IV lokata.

W Polsce coraz trudniej wystąpić w turniejach granych tempem klasycznym. W gruncie rzeczy całkowicie zanikły turnieje kołowe, a interesujące festiwale, z niezłymi openami odbywają się przede wszystkim w okresie letnim, praktycznie od połowy czerwca do końca września. Klasyka zostaje krok po kroku wypierana przez turnieje szachów szybkich, a w mniejszym stopniu przez blitze. Zawodnicy lubią przyjeżdżać na jednodniowe lub dwudniowe imprezy P-15', P-20" lub P-30', rzadziej na szachy błyskawiczne P-5'.

Nie jest to dobry objaw, bo będzie skutkował drastycznym obniżeniem poziomu szachów w naszym kraju w najbliższych latach. Ponadto obniża się image szachów, jako gry myślącej, wymagającej zastanowienia się przed wykonaniem ruchu. W mediach coraz mniej słyszy się o naszej dyscyplinie, która staje się coraz trudniejsza do obserwacji i dziennikarzom pozostaje tylko rejestracja rezultatu. Znikają barwne opisy dramatycznych sytuacji, niedoczasów itp., co owocuje coraz mniejszym zainteresowaniem mecenasów.

Trzeba zmienić całkowicie politykę Polskiego Związku Szachowego. Przede wszystkim trzeba pracować nad zwiększeniem liczby klubów i zarejestrowanych zawodników, bo aktualna sytuacja kompromituje Polskę na tle innych krajów. Trzeba rozbudować i zmienić sposób punktacji rozgrywek drużynowych. Ligi dojazdowe stają się niezbędne dla ożywienia życia szachowego, nawet jeśli nie zagrają w nich najlepsi polscy zawodnicy. Interes kilku osób nie może przesłaniać nam perspektyw rozwoju dyscypliny.


Andrzej Filipowicz
Redaktor Naczelny