Руслан Пономарьов powiedział kiedyś, "najpierw nauczmy się grać w szachy, a dopiero później studiujmy debiuty".
_________________
Myślenie jest rzeczą ludzką więc myśl gdy jesteś człowiekiem.
www.kolegiumsedziow.prv.pl - konkurs Przepisów gry. Zapraszam, Tomasz Ptaszyński

Najpewniej każdy, kto kiedykolwiek coś w szachach osiągnął, największy nacisk na początku położył na końcówki. Jeśli trzymać się wyłącznie faktów: opinii takich graczy znamy setki, przeciwnych – chyba żadnych. Nie wiem, może ci drudzy kryją się ze strachu, że nikt im nie uwierzy

Tak więc nieważne, co ja myślę, co lk85 myśli – wszelkie gdybanie na ten temat jest pozbawione sensu. Oczywiście, każdy może wypróbowywać na sobie, co tylko chce, na przykład kofeinę na sen albo cukier jako środek odchudzający, bo może akurat jemu się uda.
_________________
"wojtzuch" piszemy od małej litery.

wojtzuch to uzasadnij swoje mniemania
_________________
Szachy to walka ... Szachy to życie w miniaturze.

G. Kasparov

Myślcie se co chcecie, trenujcie końcówki będąc fatalnymi taktykami tylko potem się nie dziwcie, że wasz maksymalny poziom to 1600-1800. Ja od niedawna zacząłem pracować nad końcówkami i muszę przyznać, że np. końcówki pionowe z książki "Nowoczesne końcówki" to dla mnie czarna magia, ja mam kłopoty z liczeniem kilkunastu posunięć do przodu, a co dopiero zawodnicy z poziomem gry 1600-2000. Kto mądry, ten trenuje to, co rozumie, a jak ktoś słucha porad geniuszy szachowych, że należy studiować partie arcymistzów i ekstremalnie trudne końcówki wkuwać na pamięć, to jego sprawa(co z tego, że nic z tego nie rozumieją, ważne, że się uczą ).

Teraz to juz nie wiem czy stanac w obronie dziada czy dobic?! .
Wg mnie NA POCZATKU bardzo wazne jest OGOLNE poznawanie tajnikow gry z NASTAWIENIEM na GRUBE bledy (taktyczne), ktore mozna (trzeba!) umiec szybko wykorzystywac. Po pewnym czasie KONIECZNYM jednak staje sie edukacja na poziomie PLANU gry i STRATEGII, bo sama taktyka zwykle "kruszy sie" przy graczu bardziej pozycyjnym, ktory NIE POZWOLI na poprawne poswiecenia! . Niemniej jednak OBECNIE wg mnie jesli ktos jedzie na POWAZNY turniej i nie jest "swiezy taktycznie" (tzn. nie potrafi dosc sprawnie liczyc wariantow) to moze miec DUZE trudnosci w osiagnieciu odpowiednio wysokiego wyniku (zwlaszcza w pozycjach gdzie trzeba liczyc glebiej i dokladnie, bo sam PLAN nie jest wystarczajacy). Tak wiec zarowno argument za TAK (taktyka) jak i za TAK (strategia/plan). Niemniej jednak z PRZEWAGA po stronie taktyki/planowania! [sorki Luk - live is brutal and full of zasadzkas!]
Tak czy siak NIE WYOBRAZAM sobie grania "bez sprawdzania" wariantow - chyba, ze pozycja jest na tyle prosta, ze na to pozwala (jednak w 90% wczesniej czy pozniej trzeba warianty posprawdzac, bo inaczej sie wpadnie dosc nieciekawie w tzw. "wyjatek")
_________________
Szachowy amator. Szachy jako swietna, lecz mocno skomplikowana gra.

To już chyba naprawdę ostatni mój wpis na ten temat. Otóż z mojej perspektywy to wygląda mniej więcej tak:



(Posunięcie białych)

lk85, zanim zabrał się za końcówki, liczył i liczył warianty aż do promocji – i się nie doliczył.

lk85 po tym, jak się zabrał za końcówki i "przeczytał", że "ekstremalnie trudne pozycje należy wkuwać na pamięć", ominął wstęp o polach kluczowych i liczeniu temp i zaczął zakuwać różne ustawienia z tablicami Nalimowa.

A inni, znając pojęcie pól kluczowych, zauważą w parę sekund, że biały król do wszystkich trzech ma trzy posunięcia, a czarny do najdalszego z nich – cztery, a pamiętając o opozycji, wiedzą, do którego iść, wiedzą, że mają wygraną w kieszeni, no i nie przejmują się, co będzie dalej, gdy już wykonają te trzy posunięcia do właściwego pola. Niezależnie od konfiguracji, całe to "liczenie wariantów" polega w tym przypadku na porównaniu, która liczba jest większa, tu: 3 czy 4.

I proste liczenie temp zamiast wariantów wcale nie ogranicza się do czystych pionkówek.

Jeśli ktoś nie widzi tu nic poza wąsko rozumianym aspektem praktycznym (jak wygrać taką pozycję, gdy pojawi się na turnieju), to trudno, jego strata.
_________________
"wojtzuch" piszemy od małej litery.

Proponuję taki eksperyment dla graczy z rankingiem 1600-1800, którzy nie są zadowoleni ze swoich postępów. Rozwiązujcie średnio pół godziny w miarę trudne(jak na was) kombinacje szachowe, inne elementy treningu możecie olać. GWARANTUJĘ, że za rok będziecie grać o ok. 200 pkt. mocniej. Skoro w moim przypadku to się sprawdza, to w przypadku innych też(ja żadnym geniuszem nie jestem). Co macie do stracenia, skoro i tak nie jesteście zadowoleni z waszych postępów? Średnio pół godziny dziennie to niewiele, a postępy gwarantowane, jeśli się solidnie przez te pół godziny pracuje.

Witam po sporej przerwie w pisaniu, chociaż ciekawsze to i owo czytam co jakiś czas jak na przykład ten temat.
Luke ma swoją rację. Uczy się szachów po swojemu a efekty tej nauki są widoczne gołym okiem. Pytanie zasadnicze: ile ten progres może trwać?
Trzeba by przebadać pod tym kątem dobre kilkadziesiąt osób żeby móc wyciągnąć poprawne wnioski. Powiedzmy, że ja sam siebie przebadałem już kilka lat temu.
Dawno, dawno temu... krótko przed zarejestrowaniem się na forum... posiadałem owe wspominane w tym temacie 1600 oraz brak zadowolenia ze swojej gry. Gdzieś tam wyczytałem, że rozwiązując systematycznie kombinacje poprawiamy zmysł taktyczny odpowiedzialny za efektowne wygrane. Zajrzałem więc w zakładkę powyżej "Kombinacje" i krok po kroku, jak mawia popularny Leo, przerobiłem wszystko. Pojechałem na turniej i mało plusa do świeżej dwójki nie zrobiłem. Ależ podjarany byłem.
Przed kolejnymi turniejami również starałem się przerobić plik kartek z kombinacjami. Ku mojemu ogromnemu zdziwieniu już nie szło tak gładko. Niby zmysł taktyczny wyostrzony ale coś ci przeciwnicy więcej widzą i nie pozwalają na efektowne poświęcenia. Partie zaczęły trwać dłużej, przechodzić często do końcówek. Nietrudno się domyśleć, że nie szło mi tak jak chciałem. W tym elemencie ciągle byłem klasę niżej.
Zacząłem przerabiać końcówki. Mając jednak ten naostrzony jak brzytwa zmysł kombinacyjny w każdej końcówce szukałem poświęceń tak jak w grze środkowej lub debiucie. Dodatkowo przeliczałem obszerne drzewka wariantów, co spowodowało popełnianie błędów i znudzenie końcówkami. Nie ma to jak kombinacje, które pomogły mi podnieść poziom. Tylko one były moim sprzymierzeńcem, a nie te wredne końcówki, których nie da rady nawet dobrze policzyć...
Na kombinacjach doszedłem do jedynki i... tyle.
Długo mi zajęło zrozumienie, że końcówka rządzi się swoimi prawami. Nie chodzi tu o gramatyczne zrozumienie tego zdania tylko zrozumienie szachowe. Ale czego można się spodziewać po latach szlifowania prawie wyłącznie kombinacji?

Także Luke, przemyśl co Ty chcesz ludziom zagwarantować? Szybki skok i stop? Rozmycie pojęcia końcówki szachowej?

Moje zdanie jest takie, że nad szachami trzeba pracować jednocześnie nad strategią i taktyką. Tylko taka nauka może gwarantować ciągły progres w rozumieniu szachów co bezpośrednio przekłada się na wyniki.
Co do książki "Nowoczesne końcówki" oczywista sprawa, że III kategoria zdecydowanej większości nie ogarnie. Będąc na tym poziomie warto jednak zająć się podstawowymi końcówkami, starać się je zrozumieć. Te końcówki to np. podstawowe wieżówki: motyw mostka, pozycja Philidora. Jeśli chodzi o pionkówki to np. przełom, manewr po trójkącie czyli oddanie tempa albo to co wojtzuch podał powyżej. Mając taką wiedzę w palcu przechodzi się dopiero do bardziej skomplikowanych końcówek. Tak samo po matach w 2 można próbować robić maty w 3 i więcej, a nie odwrotnie.
Trochę zajęło mi zrozumienie tej kolei rzeczy, a może też znalezienie motywacji żeby przez to wszystko pokornie przejść.
Także Luke, przestań być sam dla siebie autorytetem szachowym i uwierz, że studiami nad sposobem nauki tej gry ludzie zaczęli się zajmować już dawno temu i niejeden by się uśmiał z Twoich rewelacji. Im szybciej to zrozumiesz tym lepiej dla Ciebie... jeśli nadal będziesz oporny to prawdopodobnie czekają Cię kolejne lata suszy tak jak przed odkryciem kombinacji. Jeśli nie to i tak będziesz co najwyżej wyjątkiem potwierdzającym regułę.

Pozdrawiam

Właśnie od jakiegoś czasu pracuję też nad innymi elementami gry, czyli np. planowanie, końcówki, debiuty itd. oczywiście nie zaniedbując ćwiczenia taktyki.
Masz rację, że samym rozwiązywaniem kombinacji mistrza się nie zrobi, ale dojście do poziomu I kategorii poprzez rozwiązywanie zadań naprawdę sporo daje, gdyż:
- jak są wyniki, to motywacja wzrasta;
- grając mocniej i mając lepiej opanowaną analizę wariantów po prostu łatwiej się uczy innych elementów gry;
- rozwijamy nie tylko liczenie wariantów i zmysł kombinacyjny, ale także inne elementy, nawet grę końcową(bo więcej możliwości widzimy).

Naprawdę o wiele łatwiej przyswajać wiedzę czy to z zakresu planowania czy nauki gry końcowej, jeśli rozumiemy o co chodzi. Przerabianie za trudnych książek, które są niezrozumiałe NIC nie daje oprócz zmarnowanego czasu. Trening ma być EFEKTYWNY, czyli mamy rozumieć po co dane posunięcie zostało wykonane, mamy rozumieć jaki plan miał autor partii. 30 minut porządnego treningu da więcej, niż kilka godzin analizowania przez amatora(powiedzmy, że od poziomu I kat. zaczyna się taki półprofesjonalizm) partii arcymistrzów, z których nic nie kuma.

arkoski pamiętasz może ten temat: http://www.szachista.com/ftopic-109-0.html ? Gdyby nie on, to pewnie dalej miałbym III. Szkoda tylko, że z początku(podobnie jak duża część aktualnych forumowiczów) nie bardzo w to wierzyłem i "porządnie" za tego typu trening wziąłem się jakieś 2 lata później od powstania tego tematu.