Chciabym dowiedzieć się, czy to prawda że decydując się na jakiś debiut już to determinuje jakość (ilość) figur (ciężkich/lekkich) w końcówce, czy raczej zależy to wyłącznie od wariantów, czy raczej jest to zwykła wypadkowa, którą wariantem określam? Chodzi mi o to, że np. chciałbym grać w końcówce gońcem (gońcami) na skoczka (czy skoczka i gońca) i:
czy już zależy to od debiutu samego?
czy może jakiś debiut posiada większe preferencje przejścia (dzieki swoim wariantom) do interesującej mnie końcówki?

Świetny temat.

Debiut z tego co widziałem determinuje w pewnym stopniu końcówkę, ale nie zawsze. Po takim np. dragonie wiadomo, że zostajemy z ciężkimi figurami i mamy wieżówkę. Ale nie zawsze tak jest. Po "angielce" np. jest multum przejść, transpozycji i trzeba być elastycznym. Generalnie jednak odpowiedź na Twoje pytanie wydaje mi się twierdząca - debiut determinuje końcówkę, do której chcemy dążyć narzucając swój styl przeciwnikowi.

Jestem ciekaw co sądzą na ten temat bardziej doświadczeni forumowicze, bo to coś czego mi chyba brakuje : )
_________________

Mam około pięćdziesięciu książek szachowych i w żadnej (nie licząc przypadkowych drobnych wzmianek) nie ma konkretó dotyczących tego tematu. A w pewnym momencie rowoju szachowego wydaje mi się, że jest to bardzo ważny temat. Problem nie jest prosty, ponieważ np. gram lubiane warianty w partii angielskiej i teraz chciałbym grać coś co da mi odpowiednią pozycję w końcówce.

Ciekawy temat. Ja kiedyś regularnie grałem czarnymi obronę francuską: 1.e4 e6, 2.d4 d5 i:
po 3.Sd2 bardzo często dochodziło do remisowej(ja wtedy byłem daremny w grze końcowej, także re remisówki zazwyczaj przegrywałem) końcówki, bo wymieniałem figury jak leci grając z dużo lepszymi rywalami licząc na remis . Rzadko sie zdarzało, żeby sceniusz był inny.
po 3.e5 również często dochodzi do końcówki jeśli czarne lubią wymieniać figury. Na ostatnim moim turnieju aż w dwóch partiach z 5 granych czarnymi powstał ten wariant, tyle że po skandynawskiej i... obie partie zremisowałem(nie było propozycji remisu, po prostu remis wyszedł w praniu).
3.e:d5 jak sama nazwa wskazajue jest wariantem wymiennym i tu też zazwyczaj przechodziłem do końcówki z troche większą ilością figur i ciut lepszą dla białych, ale oczywiście wynik partii jest sprawą otwartą.
3.Sc3 to już inna para kaloszy. Tutaj gra jest ostra, choć też zależy jakie dalsze warianty sie wybierze.
Oczywiście to co napisałem nie musi być regułą, ale w mojej praktyce tak było. Teraz przerzuciłem sie na skandynawską, w tej obronie o wiele rzadziej dochodzi do końcówki, choć bardzo często białe po 1.e4 d5 grają 2.e5 i znowu wychodzi mi francuz .

Ok, gdybym grał 2...e6, to byłbym teraz szczęśliwy, ale nie gram. Masz tę przewagę, że z praktyki wiesz gdzie się znajdujesz w drodze do końcówki. A ja teraz chciałbym w teorii dowiedzieć się czegoś o tej drodze. Oczywiście w grze środkowej mogę dążyć do układów, które mnie interesują, jednak nie chciałbym robić tego na siłę. Czy potraficie podać partię (najlepiej mistrza świata któregoś), w której jest klasyczne przejście do końcówki "x"?
Ale generalnie czy jest jakaś książeczka, która o tym traktuje?
Rozumiem, że praktyka jest tu najważniejsza.

Ostatnio kolega mi odpowiedział na kilka pytań:

1."czy to prawda że decydując się na jakiś debiut już to determinuje jakość (ilość) figur (ciężkich/lekkich) w końcówce?"

- końcówkę determinuje tylko gra obu przeciwników. Żeby taka "determinacja" się sprawdzała w każdym wariancie musiałobybyć tylko jedno wyjście - a to są szachy, wiemy że to nieprawda.

2."czy raczej zależy to wyłącznie od wariantów?"

- rzadko, bo wtedy obaj gracze musieliby decydować się na ten sam wariant - a rzadko jeden wariant jest po myśli obu graczy.Można widzieć zarysy końcówki i przygotować się na nią, ale nie można jej jakoś determinować.Chyba że masz bardzo mocną pozycję i możesz narzucać przeciwnikowi sytuację - ale wtedy dąży się do uproszczeń, by przewagę konsumować, a nie myśli o abstrakcyjnych kategoriach.

3."czy już zależy to od debiutu samego?"

- nie, nigdy - chyba, że przeciwnik jest przekupiony.Od debiutu może zależeć, typ pozycji, struktura pionków - ale końcówki to jeszcze nie determinuje.

4."czy może jakiś debiut posiada większe preferencje przejścia (dzieki swoim wariantom) do interesującej mnie końcówki?"

- tak na gorąco przychodzi mi jeden wariant na myśl - obrona dwóch skoczków w caro-kannie - czarne wymieniają gońca na skoka i masz co chciałeś

Bardzo byłbym wdzięczny, a i myślę że każdy z nas na tym skorzysta, jeśli wyrazimy tutaj swój pogląd na ten temat. Sprawdzałem ostatnio końcówki do caro-kann (wariant smysłowa-petrosjana, 5.Sg5) i mam na razie delikatne wnioski. Nie wiem czy w ogóle idę dobrym tropem ale trzeba od czegoś zacząć.

Ostatnio zmieniony przez pooher dnia Czw Mar 01, 2007 2:49 pm, w całości zmieniany 1 raz

Debiut jest ściśle związany z końcówka dlaczego?
Jedna z podstawowych spraw to struktura pionowa.
Jeśli chodzi o układ sił to również.
Dlatego ucząc się debiutu wybiera się typowe pozycje dla gry środkowej oraz dla końcówki.
Oczywiście nie można jednoznacznie powiedzieć że w danym debiucie jedna ze stron zostanie z jakimś układem figur a druga z innym
Wszystko zależy od pomysłów rozwoju partii.
Z całą pewnością można powiedzieć że takie typowe pozycje są dla każdego otwarcia, ale czy akurat będzie u nas w partii? Czy to się zdarzy ...kto wie.
Lepiej je znać.
Pozdrawiam

Zapyłałem się również Pana Grzegorza Miśty, który mi napisał:

Dopiero przy omawianiu zagadnień strategicznych poruszane są zagadnienia przejścia z debiutu do gry środkowej a następnie do końcówek. Jest to przerabiane indywidualnie (rzadziej) i przez trenerów po uzyskaniu rankingu 2000-2100 ELO. W publikacjach typu Graj jak arcymistrz i Myśl jak arcymistrz oraz podobne znajdują się analizy ale nie są to całe książki czy też rozdziały.

W takim wypadku zrobie ten temat u siebie na stronie w dziale filmow.
TO moze byc ciekawe:)

To jest ciekawe
Wiesz, wydaje mi się, że jest to jeden z tych trudnych tematów szachowych, które o wiele łatwiej rozwiązuje się, kiedy człowiek ma trenera, czy regularnie w grupie się rozwija. Natomiast dla amatora, jakim sam jestem, jest to dosyć trudne a jednocześnie ważne zagadnienie.
Do pewnych spraw nie wiadomo nawet od której strony podejść.

Proponuję zapoznać się z książkami M. Szereszewskiego - "Kontury endszpila" i "Strategia endszpila "one4 debiutom zamkniętym ukazało się w języku angielskim na początku lat dziewięćdziesiątych. A książki w języku rosyjskim można znaleźć w sieci.
LeszekT