Ja często stawalem od szachownicy, musialem sobie pochodzic, zrelaksowac sie, napic sie czegos, ale jak mi polecil bardziej doswiadczony kolega robilem to po swoim ruchu.
Co do tego glosnego szacha, to nie musisz mowic, ze jest szach, tyle tylko, ze w blitzu po wykonaniu prczez Ciebie ruchu, ktory nie ratuje od szacha (czyli ten dalej stoi po ruchu) to jesli przeciwnik to zglosi jest po partii ( warunek jest jednak taki, ze Ty nacisniesz zegar po ruchu, natomiast jezeli ruszysz sie inna figura nie zauwazajac szacha, to jesli przed nacisnieciem zegara wrocisz sie figurą i wykonasz inną ruch blokujący to przeciwnik nie moze twierdzic, ze masz obowiazek ruszenia sie tą pierwszą figurą bi ją dotknąłeś), a w aktywie dodaje sie czas przeciwnikowi lub odejmuje Twój, a w dlugich po prostu zwracasz uwagę, bo jesli dalej bedziecie grali to jesli ktorykolwiek z was stwierdzi, ze wykonal taki niedozwolony ruch i zglosi to, to sedzia na podstawie zapisu kaze wrocic to tej pozycji sprzed tego ruchu i zagrac cos innego.

Dzambus, nie podejrzewałem, że możesz być tak rozgoryczony grą w szachy. Nie ma się co przejmować za bardzo sytuacjami, które opisałeś, przecież to wciąż są ekstremalne zachowania, nie norma. Nie ma się też co dziwić, sport gentelmanów to może i był ale 100 lat temu. Teraz jest jak w każdym innym. Nieczyste zagrywki trzeba potępiać, ale nie używać ich jako argumentów zniechęcających ludzi do gry. Bo to się zdaża w każdej dyscyplinie i na każdym poziomie. Nie tylko wśród zawodowców, gdzie pieniążki wyzwalają w ludziach niskie instynkty (co jeszcze można zrozumieć) ale i wśród amatorów znajdziesz sporo frustratów sięgajacych po takie sztuczki. Próbują leczyć wynikiem jakieś swoje komleksy czy cholera ich wie... W każdym razie nie są warci tego, by przez nich nie grać w turniejach, ot co! Bo w necie - jest tylko gorzej Tam anonimowość ich ośmiela do jeszcze bardziej kurewskich zachowań...
_________________
pay attention or pay the price

Z tym wstawaniem od stołu to też ciekawa sprawa. Moim zdaniem od czasu do czasu można odejść od stołu, jednak są 2 warunki:
- lepiej nie robić tego zbyt często, raz na dziesięć ruchów można, ale więcej już lepiej nie;
- nie koncentrować sie na innych partiach. Wiadomo, że można zerknąć, ale nie myśleć zbyt długo nad innymi pozycjami.

W przypadku nie stosowania tych zasad, gracz sam sobie szkodzi.

tpp jest pewne wytłumaczenie tej niechęci do dzielenia sie swoim zapisem z rywalem. Często bywa tak, że przeciwnik sie obija, nie prowadzi regularnie zapisu, a potem prosi nas o zapis(albo zgapia) i przepisuje wszystkie ruchy w ciągu kilkunastu sekund, a zawodnikowi który na bieżąco zapisuje zajmie to więcej czasu. Ja tam akurat nie zwracam na to zbyt dużej uwagi i jeżeli przeciwnik poprosi mnie o zapis to z chęcią pożyczam.

Mi też się zdarzylo 2 razy, ze przeciwnik poprosił mnie o zapis partii bo się zgubił w swoim, jeden raz to kilka minut spedził, bo gdzies zrobil bad i musiał u siebie zmieniac.
Szachy to forma rozrywki, podchodzenie do tego jako walki na smierc i zycie wg. mnie jest niewlasciwe, bo jak przegrasz to przynajmniej mozesz sobie pojsc pogadac, odstresowac sie na piwie, jak wygrasz pochwalic sie partią, zanalizowac ją z przeciwnikiem, ogólnie milo spedzic czas.
Najbardziej na turnieju w Krakowie podobali mi się rodzice "maluchów", taki 9-latek gral bez stresu, ewidentnie bawila go gra, a z tylu za nim rodzic - blady, ze zsinialymi kciukami, modlący się, wznoszący wzrok do góry, chwytający się za czoło, cały spocony, nie mogący usiedzieć nawet minuty w spokoju:) - byli tacy, nie wszyscy ale jednak; ten obraz zostanie mi na długie lata - moi rodzice jak zdawalem do liceum, czy mature byli mniej zestresowani:)