Nie wiem dlaczego wszyscy tak polecają naukę końcówek. Moim zdaniem w grze końcowej podstawą jest dobre liczenie wariantów, a technika dopiero na drugim miejscu. Kiedyś dostawałem niezłe lanie w grze końcowej, a teraz już jest inaczej, mogę śmiało powalczyć w końcówkach nawet z lepszymi mimo iż wogóle gry końcowej nie ćwiczę. Moje wcześniejsze porażki były właśnie powodem słabego obliczania, słabej taktyki.
Jestem przekonany, że zawodnik który nigdy w życiu nie zajrzał do żadnej książki o końcówkach ale dobrze liczący warianty i tak potrafi w nich lepiej zagrać niż ktoś kto nad nimi dużo pracuje, ale jest słaby w obliczaniu.
Jakie jest wasze zdanie na ten temat?

A ja mam całkowicie odmienne zdanie. Można liczyć ale ma to sens na kilka ruchów do przodu a końcówka to klasyczna strategia. Tutaj trzeba wiedzieć gdzie powinny w przyszłości stać figury, jak powinny być ustawione piony i przede wszystkim - gdzie powinien stać monarcha.
Jest taka słynna anagdota jak podczas dużego turnieju kilku czołowych graczy siedzoało przy stoliku nad końcówką (omawiali jakąś partię) i szukali wygranej. Głowili się i liczyli warianty i nic nie mogli z tym zrobić.
Przechodził Capablanca i zainteresował się pozycją, zerknął i w dwie sekundy poprzestawiał figury na szachownicy (po prostu poprzestawiał) i powiedział: "to jest wygrana pozycja".
W końcówce figury należy odpowiednio ustawić.
Po drugie końcówki to schematy(niestety setki schematów )dlatego to takie trudne).

Wystarczy sytuacja, że jest np. taka możliwość: biały król kosi piony na królewskim skrzydle, a czarny na hetmańskim. Trzeba umieć obliczyć, czy warto na coś takiego pójść czy może zrezygnować z tego planu, bo przeciwnik szybciej wyrobi hetmana.

No proszę, nie jest ze mną tak źle jak myślałem. Też rozwiązanie podałem po 5 sekundach : p
_________________

No to nie wiem, może ja po prostu mam takie szczęście do tych końcówek, w których TRZEBA dużo liczyć. Byku mnie nie obchodzi zdanie trenerów, bo skąd oni mają wiedzieć co na mnie działa a co nie? Na każdego działa co innego. Kiedyś ślepo wierzyłem zawodnikom lepszym odemnie, kazali mi analizować partie arcymistrzów i mmo gry w wielu turniejach ciągle miałem III kategorię, czyli 0 postępów.
W turnieju w którym ostatnio grałem 2 partie zakończyły się walką w końcówce. W sumie uzbierałem z tych 2 partii aż 1,5 punktu z zawodnikami o rankingach blisko 2000. Wkleję tutaj jedną z nich, bo w tej partii w pewnym momencie powstała bardzo równa pozycja i można było sprawdzić co tak naprawdę się liczy.



Białe: ja
Czarne: przeciwnik

1.Sf3 g6 2.d4 d5 3.c4 c6 4.Sc3 Sf6 5.cxd5 cxd5 6.Gf4 Sc6 7.Hd2 a6 8.Gh6 Se4 9.Sxe4 dxe4 10.Gxf8 Wxf8 11.Sg5 Hxd4 12.Hxd4 Sxd4 13.0-0-0 Se6 14.Sxe4 Gd7 15.Sc3 Sc7 16.e4 0-0-0 17.Ge2 Gc6 18.Gc4 e6 19.f3 b5 20.Gb3 Kb7 21.Se2 Kb6 22.Wxd8 Wxd8 23.Wd1 Wxd1+ 24.Kxd1 Kc5 25.Kd2 b4 26.Ke3 Gb5 27.Sc1 a5 28.Gc2 a4 29.Gd3 f6 30.f4 Gxd3 31.Kxd3 Sb5 32.Se2 h5 33.f5 gxf5 34.exf5 e5 35.Sg3 a3 36.Se4+ Kc6 37.bxa3 bxa3 38.Sxf6 h4 39.g4 hxg3 40.hxg3 Sd4 41.g4 Sb3 42.g5 Sc1+ 43.Kc2 Sxa2 44.g6 Sb4+ 45.Kb1 1-0

Ta partia pokazuje, że nawet dobry plan, umacnianie pozycji figur nic nie da jeśli się kiepsko oblicza warianty.

@lk85

Liczenie wariantów w kocówkach jest bardzo istotne - masz oczywiście racje. Ale twierdzę, że znajomość elementarnych, teoretycznych pozycji jest nie mniej istotna. Załóżmy: grasz z pionkiem mniej w końcówce, liczysz wariant na 5-6 posunieć (to chyba niemało, prawda?), po którym wymieniasz figury i dalej zostajesz z pionkiem mniej. Jeśli znasz pozycje i wiesz, że masz w niej remis, to w tym momencie dalej liczyć nie musisz. A jeśli nie znasz, to co wtedy? Idziesz na ten wariant czy nie? A może liczysz następne 10 ruchów w pamięci?
Ponadto liczenie wariantów wynika z założenia jakiegoś planu (np. cykne pionkiem, skoczek tu, tu i tu i są widełki) i wyboru ruchów kandydatów taka jest kolejność, a nie odwrotna.
Nie mam zamiaru Cie pouczać, tym bardziej, że uznaje Cie za szachiste lepszego od siebie, ale spójrz krytycznie na własne twierdzenie o "bezsensie nauki końcówek".

Pozdrawiam
byku

Ileż to razy można usłyszeć teksty w stylu "mogłem zremisować tę wieżówkę, ale zamiast szachować z boku, należało to uczynić od tyłu" (bądź na odwrót). To właśnie znajomość elementarza pomaga wybrać tę właściwą kontynuację. Liczenie oczywiście jest ważne, ale zanim zaczniesz liczyć, musisz wiedzieć co liczyć.

Pozdrowienia z Wrocławia

Pamiętam, że kiedyś toczyły sie batalie na tym forum, o sensie nauki matowania gońcem i skoczkiem. Nie będę wytykał palcami oponentów, którzy twierdzili, że znajomość tego typu pozycji jest zbędna. Przyznam szczerze, że sam odkładałem przypomnienie dzieciom metod (ostatni raz przerabialiśmy je dosyć pobieżnie jakieś 1,5-2 lata temu). Wiedziałem, że kiedyś osiągnie poziom, w którym rywale i on sam będący w beznadziejnej sytuacji będą szukali swoich szans w "trudnych" końcówkach. I oto dziś na OOM po 5,5 godzinach gry Krystianowi przyszło dać mata gońcem i skoczkiem! Mimo iż jak sam powiedział przez telefon, że zapomniał o manewrze W, to jakoś wymęczył rywala i wygrał. Obawiam się, że gdybyśmy nigdy nie poruszyli tego tematu(choćby nie wiem jak dawno to było, to zawsze coś w głowie zostanie), to musiałby zadowolić się remisem. W sytuacji gdy ma się dwie figury na szachownicy, to uczucie rozczarowania takim wynikiem jest chyba gorsze niż porażka.

Z tego co pamiętam to ja chyba byłem jednym z tych co pisali, że ta umiejętność jest zbędna. W sumie nadal twierdzę, że bez tego można się obyć, choć oczywiście warto posiadać taką umiejętność. Ja niby znam podstawy podstaw matowania gońcem i skoczkiem, ale pewnie bym sobie nie poradził gdyby doszło do takiej sytuacji. Postarałbym się jednak ze wszystkich sił, żeby taka pozycja nie zaistniała.
Wiem, że kiedyś zapewne przykro się rozczaruję gdy będzie w ważnej partii jakaś książkowa końcówka i obiorę błędny plan gry, no ale cóż...